Hoofd op tilt
🧠

Hoofd op tilt

Als ik een idee heb slaat mijn hoofd op tilt. In overdrive. Ideeën buitelen over elkaar heen.

Sommige mensen noemen dit “brainstormen”. Veel vinden dat maar niks. Niet productief, er gebeurt uiteindelijk toch niks.

Brainstormen is mijn fabrieksinstelling. 2 dingen gaan bij mij automatisch: ideeën genereren en patronen ontdekken.

Jonge hond

Ik kom dan vast over als een soort jonge hond. Een Labrador. Zo eentje waar ik vroeger mee ging basketballen (echt!) in de koffiepauze in een Westlandse kas.

In mijn enthousiasme gooi ik zo een bak met ideeën over je heen. Ik kwispel nog net niet met mijn staart. Dan kijk ik je verwachtingsvol aan.

Eigenlijk is het een schreeuw om hulp. Een blaf, om even in de metafoor te blijven. In deze fase blijf je namelijk makkelijk hangen.

Ik denk soms dat mijn enthousiasme wordt verward met visie. ‘Hij heeft zoveel ideeën, die heeft vast geen hulp nodig. Klinkt goed, volgens mij red jij je wel.’

Men zegt het niet. Maar als ik later terugkom met mijn staart tussen de benen, komt het hier wel op neer.

Trap zonder eind

Niets werkt zo verlammend als een te hoge verwachting van jezelf. Je ziet dat perfecte plaatje in de verte. Maar voor je stroomt een kolkende rivier. Waar zet je die eerste stap?

Een paar jaar geleden maakte ik een 7-daagse trektocht door de Himalaya. Een van mijn mooiste ervaringen ooit. Prachtige uitzichten. Loodzware beklimmingen.

Het zwaarste stuk was een trap waar geen einde aan leek te komen. Op de heenweg was dat nog te doen. Toen moesten we naar beneden. De terugweg was een ander verhaal.

Het had geen nut om treden te tellen. Daar werd je doodongelukkig van. De berg was te hoog om het einddoel te zien.

De treden zelf waren ongelijk. Soms glad. Gevaarlijk dus. Elke stap had je volle aandacht nodig.

Overgeven aan het proces

Als je op een gegeven moment niet meer weet hoe ver je bent in je beklimming. Als je het einde niet kan zien. Dan komt er een moment dat je je wel moet overgeven aan het proces.

Vertrouwen dat die trap niet voor niets is gemaakt. Blijkbaar is hij nodig. Mensen komen op de plek van bestemming. Als je maar doorloopt en je niet laat lamleggen door je eigen gedachten.

En soms lukt dat niet in je eentje. Mijn vrouw en ik liepen daar samen. Moe. Hongerig.

Hij wilde gewoon spelen

Opeens was daar een hond. Enthousiast dat er weer nieuwe vriendjes liepen. Hij cirkelde om ons heen. Liep voor ons uit om dan braaf weer te wachten. Totaal onbekommerd om onze lijdensweg.

Hij wilde gewoon spelen. Was blij dat er mensen waren. Iets met honden en onvoorwaardelijke liefde. Boeide hem het of we ons doel zouden halen.

Onbewust had het invloed op onze tocht. Voor we het doorhadden waren we al een stuk dichterbij onze bestemming.

Creativiteit is soms eenzaam. Het is soms saai. Het proces van idee naar product is saai. Niemand die klapt voor het elke dag gaan zitten en maar een klein beetje verder komen.

Men klapt voor het concept. Het innovatieve idee. Of het eindresultaat. Het taaie stuk in het midden is minder sexy. Het is het allerbelangrijkste deel. Maar helpt het je ook om elke ochtend op te staan?

Niet onder de indruk

Wat wel helpt? Mensen die niet onder de indruk zijn. Die jou zien zoals je bent. Die niet alleen met je meepraten, maar je ook durven te confronteren.

Mensen die het allemaal niet boeit wat je maakt. Alsof dat iets zegt over wie je bent? Mensen die gewoon onvoorwaardelijk van je houden.

En als die er niet zijn? Dan heb je jezelf nog. Je moet jezelf leuk kunnen vinden zonder succesvol te zijn. Zonder dat alles lukt. Zonder dat je ideeën afmaakt. Dat is niet wie je bent.

De volgende stap

Wat was er nou zo mooi aan die tocht? Het lopen. Ja, de uitzichten waren adembenemend. Ja, ik voelde me topfit. Maar het mooiste. Ik moest volledig in het moment leven.

Bereik was er niet. Afleiding alleen van mijn eigen gedachten. En hoe verder we kwamen, hoe minder dat er werden. Ja: wat zullen we zo eten? Waar gaan we slapen? Hoe voelen je benen?

In 7 dagen hebben we iets bereikt wat onmogelijk had kunnen lijken als we het helemaal hadden uitgestippeld.

Wordt het ooit makkelijk? Vast niet. Daar gaat het ook niet om. Het gaat om de volgende stap. En aandacht voor wat er om je heen gebeurt. Zo. En nu weer aan de slag.